Earth Day - wandeling, 22 april 2006

Onder het motto: SMALL IS BEAUTIFUL

De helft van het deelnemersveld, in casu Odilia, treedt met rijwiel aan op de loopplank naar het dak van de ‘vliegtuigboot’, de snelverbinding per water tussen Velsen-Zuid en Amsterdam. Dit alternatief voor de pannekoekentocht om en op de Duivelsberg bij Nijmegen kwam op natuurlijke wijze voort uit de ligging van de respectievelijke woningen van beide overgebleven deelnemers, nl. in de directe invloeddsfeer van het IJ. Op het betreffende moment niet zonder natte kou, zoals af te leiden uit kleding en gezichtsuitdrukking. We zijn ook duidelijk geen watjes - zie de stoere fietstassen.

‘Officier’ van Connexxion plant de fietsen voor de tocht. Het humeur van deze meneer had geen speciale kleuring. Hij doet zijn werk tegen de achtergrond van Amsterdam Noord (rechts stukje van de ’Shell-toren’, waar geloof ik woon-werk-plannen voor zijn).

Zo ziet de vliegtuigboot er dan van bovenaf uit. Gifgroen ding dat aan de buitenkant nogal wat lawaai maakt, maar daar was binnenin geen sprake van! Wat een lekker tochtje, in nog geen 20 minuten naar de kust. Nou ja, naar Velsen-Zuid, en daar is verder verdomd weinig te beleven, dus dat impulsieve verlangen om in Velsen te gaan wonen om dan elke dag in een poep en een scheet naar de files aan weerszijden te kunnen wuiven, dat duurde ook niet lang. Rechts, ter oriŽntatie (?), de hal van het Centraal Station.

 

Realistische impressie? Niet het verwachte lawaai, maar een hersenoperatie aan boord lijkt me geen idee. Eťn van deze boten heeft wel een keer een ongelukje gehad, toen kon hij niet remmen en schoof een eindje met zijn buik de kade op, maar de schade bleef gelukkig beperkt, met de schrik vrij en zo, en er bleken ook geen structurele gebreken aan de vloot, die al een leven in de Russische wateren achter de rug hebben.

 

En dit is Martin. Verdere personalia onbekend, behalve dat Martin die dag jarig was! En dat hebben we uiteraard gevierd. Voor de chronologie: na de boot zijn we op de fiets gestapt - omdat er in Velsen-Zuid verder toch niets te zien of te beleven is - en onderweg gegaan richting Kennemer Duinen voor de voorgenomen wandeling. Maar het werd wel koffietijd, dus in Santpoort hebben we de enige geopende horeca-gelegenheid aangedaan. Daar werden we zeer hartelijk ontvangen door de aanwezige heren, die ons expliciet herkenden als zijnde in de beginfase van een sportieve wandeltocht. Of we de voorhoede waren? Ja beslist, maar daar zou het die dag dus wel bij blijven. Donderde niet. Koffie. Koffie? Ja, die komt eraan, die is aan het doorlopen. Die is aan het doorlopen? Wel heb ik jou daar! Bestaat dat nog? Ja dus. En dat smaakte prima, maar betalen mochten we niet, want Martin was dus jarig. Nou Martin, bedankt en nog een hele fijne verjaardag, zo te zien was dat kansrijk, en jij mag uiteraard op de site. Onze dag kon toch al niet meer stuk!

Niet echt verdwaald hoor, een beetje een zwerfroute werd het, en zo kwamen we langs een fraai kerkhof in het bos. Ja, je maakt wat mee.

 

Alweer zo’n gedenkwaardige interactie met toevallige voorbijgangers - maar wat is toeval tegenwoordig nog waard? Het natuurterrein waar wij elkaar troffen - dat dan altijd weer door zulke lieve, toegewijde vrijwilligers wordt beheerd en bemensd - was ons wat te klein voor onze overlevingstocht, maar deze familie moest ook even op de plaat, vooral omdat zij zo’n mooi voorbeeld waren van een aardse inzet van beschikbare middelen. De hond was in training voor het wandelen met de rugzak. En nee, dat was niet zielig, verzekerden zij ons, qua gewicht stelde het niets voor. En wij geloofden het graag, zulke mensen waren dat nu eenmaal.

 

In de verte het oranje van de hockeydames en -heren van Bloemendaal. Wij bleven op gepaste afstand, gaven met name ook op deze dag de voorkeur aan ‘natuurgras’ en ‘natuurbomen’, met ‘natuurschors’ en zo.

 

Andere helft van het deelnemersveld. Ook geen watje, nietwaar, met die stoere schoenen en zo. Overigens een zeer fraai plasje daar, doodstil, op het fluisteren van de dennetakken na.

 

Complementair uitzicht van vorig plaatje.

 

En toen was het boterhammentijd. Na minstens een uur door stil duinbos. Lekker warm was anders, wel mooi uitzicht, maar nog wat eentonig door de late lente. De boterhammen waren van Odilia, en de ijsthee (boven nul), en de appels en zo, dus die heeft ons beiden er doorheen gesleept. Zover had zich mijn planning nog niet uitgestrekt. Maar ja, moeder van schoolgaand kind, hŤ, die weten van boterhammen inpakken.

 

Van die dingen.

 

Niet scherp, dat doet m’n ouwe spiegelreflex een stuk beter,  maar boodschap is: de knoppen staan op springen!

 

OK, het was de Duivelsberg niet, maar we hebben de kuiten toch de nodige oefening geboden.

 

Op de terugweg met de vliegtuigboot hadden we nog een tweetal geestelijke aanvaringen - zij het bescheiden - met de inmiddels dienstdoende officierenmevrouw van Connexxion. Maar zij was die dag door niemand meer gelukkig te maken, en daarom mocht ze dus niet op de foto.

 

 

Na het wandelen, en het weerom fietsen, en het dito varen gingen we aan wal bij Strand West, een relaxte eettent met spelletjes. Daar gaven wij ons met de mannen van Odilia over aan een goeie hap, en aan het bij uitstek verderfelijke, zedeloze gebeuren dat Monopoly heet. Small is Beautiful? Apekool! Geld verdienen, waarvoor leven we anders? Omdat Odilia en ik samen die dag zoveel ontberingen hadden doorstaan, waren we tot een hecht en onverslaanbaar team gesmeed. Terwijl de loyaliteit van de kleine man zich overeenkomstig de winstkansen bleef verplaatsen, veegden we de grote man uiteindelijk dan ook reddeloos van tafel.

 

 

 

 

Het was een Aardige, en echt zo’n ongeplande dag.

Ook zin in dergelijke avonturen? We doen het gewoon nog eens over. Laat weten wanneer je mee wilt en mee kunt, op 16 of 23 september 2006. Een dagje buiten in een mooi gebied, en daarna aan tafel.

Fransje

E-mail